"...."
Mas madalas sa wala ang mga pangyayaring ito sa aking araw-araw na buhay.
Nakaupo sa tapat ng kompyuter, magbubukas ng blog, magsusulat ng kung anu-anong iniisip pa mula kaninang umaga sa pag-alis ng bahay, pagsakay sa tricycle, fx at mrt, sa pagpasok sa opisina, sa pagkain ng walang lasang tanghalian, hanggang sa pag-uwi uli ng bahay.
NGUNIT sa oras na ito, sa pagkakaupo kong ito, sa harap ng nakabuyangyang na espasyong puti, wala akong maisulat. Nawawala ang tema kong kanina ko pa iniisip na isulat.
Sa pagkalawak-lawak ng himpapawirin na aking nalipad, sa pagkalayu-layo ng islang aking nasagwan, ang kababagsakan ng tone-toneladang mga ideyang nagpupumiglas at nagsisiksikan at pilit kumakawala sa bumbunan ko ay hanggang sa inidoro lamang.
Mas madalas sa wala ang mga pangyayaring ito sa aking araw-araw na buhay.
Nakaupo sa tapat ng kompyuter, magbubukas ng blog, magsusulat ng kung anu-anong iniisip pa mula kaninang umaga sa pag-alis ng bahay, pagsakay sa tricycle, fx at mrt, sa pagpasok sa opisina, sa pagkain ng walang lasang tanghalian, hanggang sa pag-uwi uli ng bahay.
NGUNIT sa oras na ito, sa pagkakaupo kong ito, sa harap ng nakabuyangyang na espasyong puti, wala akong maisulat. Nawawala ang tema kong kanina ko pa iniisip na isulat.
Sa pagkalawak-lawak ng himpapawirin na aking nalipad, sa pagkalayu-layo ng islang aking nasagwan, ang kababagsakan ng tone-toneladang mga ideyang nagpupumiglas at nagsisiksikan at pilit kumakawala sa bumbunan ko ay hanggang sa inidoro lamang.
